Heilgrillað lamb í frábærri götuveislu í Pukagrandanum - Gatufest iPukgränden

Í þessari færslu ætla ég að gera tilraun til þess að blogga á tveimur tungumálum. Ég tala orðið alveg ágætis sænsku svosum en það má margt bæta þegar ég skrifa - mjög margt. En með  hjálp google þýðingarvélarinnar (www.translate.google.com) og vonandi yfirlestra nágranna minna (nýrra vina) ætla ég að reyna að gera grein fyrir þessari frábæru veislu sem við héldum í götunni núna á laugardaginn. Við hjónin vorum fengin ásamt öðrum til að vera með í skipulagsnefndinni sem við gerðum með glöðu geði. Ég hef fengið margar fyrirspurnir um að blogga á sænsku frá vinnufélögum og núna fannst mér tilvalið að prófa út af tilefninu.

I det här inlägget kommer jag att försöka blogga på två språk. Mitt eget - och på svenska. Ärligt talad så pratar jag rätt så hyfsad svenska men min skrivande skvenska er helt kass. Men - med hjälp av Google oversättningverktyget (www.translate.google.com) och förhoppningsvis overläsning av mina grannar (och nya vänner) hoppas jag att jag kan beskriva denna underbara kalas vi höll på vår gata nu i lördags.  Min hustru och jag ombads att delta i planeringskommittén som vi gjörde med glädje. Jag har fått några frågor om att börja att blogga på svenska från mina kollegor och jag tyckte att nu var de dags att prova - framföralt pga detta fina tilfälle.

Það voru nágrannar okkar hérna ofar í götunni sem voru forsprakkarnir að veislunni; Ulrika í númer 18 og svo Signe í 20. Þau fengu til liðs við sig, Olof úr ellefunni. Hrund í fimmunni var fengin í teymið og allt fór á flug! Olof var úthlutað að fara á stúfana og kanna hvað það kostaði að kaupa inn atvinnugrillara til að sjá um matinn - það reyndist alveg fokdýrt! Snemma í vor spjallaði hann við Áskel í húsi númer 40 sem stakk upp á því að spara aurin og fá mig til að grilla í staðinn. Ég lét hljóma eins og ég vissi hvað ég ætti að gera - natural born besserwisser!  Eina sem ég vissi fyrir víst var að þetta yrði meiriháttar gaman.

Det var våra grannar som initierade denna fina gatufest; Ulrika i nummer 18 och Signe i 20. De rekruterade Olof från elvan och Hrund i femman. Olof fick uppgiften att  kolla vad det kostade att hyra en professionell grillare samt grejer - de visade sig att vara jåttedyrt. En söndagsmorgon tidigt i vår, pratade han med med Áskel i nummer 40 som tyckte att det skulle gå att spara pengar och foreslog att få mig att att ta hand om grillet i stället. Jag lät som om jag visste vad detts skulle innebära  - Natural Born besserwisser! Det enda jag visste for visso var att detta skulle vara riktigt kul. H

Snædís stjórnaði barnanefndinni og fékk nokkra krakka í götunni m.a. Valdísi, Gustaf í númer 20 og Kristinn í númer 5 til að hjálpa til. Hérna voru skipulagðir leikir, fótboltamót  og kýló, farið í fjársjóðsleik og svo var leigður hoppukastali. Þeir sem vildu voru einnig fallega andlitsskreytt. Dagurinn heppnaðist stórvel - börnin voru ánægð og foreldrarnir líka.

Snædís hjälpte till i barnfestkommittén som innehöll några barn på gatan; vår dotter Valdís, Gustav från 20 och Kristinn i nummer 5. Det anordnades masser av olika spel, fotbolltävling, brännboll, skattejakt  och vi åven  hyrde en hoppborg. Dagen var en rejäl succé - barnen var glada och de var föräldrarna också.

Við í skemmtinefndinni skiptum með okkur verkum. Signe sá um fjármál, Ulrika og Hrund sáu um skipulagningur og flest öll innkaup fyrir matinn, Olof reddaði stóru tjaldi sem og stólum og borðum og ég pantaði inn kjötið og hafði yfirumsjón með að reisa grillið. Þetta var sannkölluð samfélagsstemning og komu flestir að því að hjálpa til með einum eða öðrum hætti. Ég, Jón, Jónas og Áskell reistum grillið. Áskell, Valur í 44 og Patrick í númer 6 sáu um að taka það niður. Margir komu að því að reisa og fella tjaldið. Get ekki nefnt alla þar sem öll mín athygli fór öll í að setja upp þetta títtnefnda grill og hlúa að kjötinu.

Vi i festkommittén delade på uppgifter. Signe var ansvarig för ekonomi, Ulrika tillsammans med Hrund tog ansvar att handla nästan all mat och samordna, Olof beställde ett stort tält och hämtade. Jag beställde kött och drycker och tog hand om att bygga grill. Alla samarbetade bra och flesta kom för att hjälpa till på ett eller annat sätt. Jag, Jón, Jónas och Áskell byggde grillet. Áskell, Valur och Patrick tog ner de. Många deltog att slå upp tältet. De var ju såkert flere som kom och hjälpte till - tyvärr kan jag inte nämna alla, eftersom all min uppmärksamhet riktades mot grill, grilla kött och laga mat.

Víkjum þá að matseldinni - hún er nú það sem þetta blogg mitt gengur út á.

Men nu till  matlagningen - det är vad den här bloggen handlar om!

Heilgrillað lambalæri í frábærri götuveislu í Pukagrandanum -

Helgrillad lamm för en härlig gatufest på Pukagränden

Ég hafði samband við slátrarann fyrir nokkrum vikum og lagði inn pöntun að lambinu. Við erum eiginlega farnir að þekkjast þannig að hann ætlaði að gá að því hvort að hann gæti skaffað eitthvað af græjum til að grilla lambið - snúningsteinn og opin tunna og svoleiðis. Því miður kom á daginn að áhöldin hans voru ónýt og því voru góð ráð dýr. Ég fór á stúfana á netinu og fann youtube myndband þar sem sýnd var sú aðferð sem við notuðum. Og nú kom að góðum notum að búa á byggingarsvæði. Við fengum lánaða járnabindinganet og steina og reistum grillið sem sjá má á myndunum. Það tók ekki nema tvær klukkustundir að reisa grillið. Þegar nokkrir dugnaðarforkar koma saman er allt hægt.

Jag kontaktade slaktaren - Holmgrens - för några veckor sedan och lade inn beställning for lammet. Jag och slaktaren är nästan kompisar (jag handlar rätt mycket och ofta hos Holmgrens - en riktigt bra affär) och hann lovade att kolla om han hadde utrusning for att helgrilla ett lamm. Tyvärr var de så att hans grejer var helt förstörda och då behövde vi akut lösningar. Jag kollade nätet direkt och hittade ett youtube video som visade metoden som vi till sluts använde. Och nu var det praktiskt att bo på ett  byggplats! Vi fick låna armeringsnät och stenar och byggde ett grill. Det tog bara två timmar att bygga den. När så många duktiga grabbar jobbar ihop är allt möjligt.



Lambið fékk ég svo afhent á föstudaginn. Samtals tuttuguogsjö kíló. Einn skrokkur og 3 læri. Keypti líka fjögur kíló af nautahakki til að búa til hamborgara handa krökkunum. Ég átti bala fyrir lærin en ekkert fyrir lambið. Fékk þennan fína bala lánaðan hjá Gustav í húsi númer 20 en hann er veiðimaður og hafði bala á reiðum höndum.

Lammet hämtade jag i fredags - tjugosju kilo i det hela. Ett helt lamm och tre lammstekar. Jag köpte också fyra kilo av nöttkött för att göra hamburgare för barnen. Jag hade en låda för lammstekarna men ingenting för lammet. Fick då låna en jåttestor och fin låda lånade av Gustav från nr. 20 som är jagare och hade därför sona grejer lättillgängliga.

Ég gerði kryddlög fyrir lambakjötið. Tæpir tveir lítrar af jómfrúarolíu, átta heilir hvítlaukar, handfylli af bergmyntu og lofnargjörð (lavender), 2-3 handfylli af ferskri steinselju, ein krukka af timian, fullt af Maldon salti og fullt af nýmöluðum pipar. Blandaði vel saman og svo nuddaði með krafti inn í kjötið. Lambakjötið var svo sett ofan í bala, rauðvíni úr belju var svo hellt yfir, kannski líter yfir sjálft lambið og kannski 300 ml yfir lærin þrjú. Sett útí bílskúr og látið standa þar fram á næsta dag.

Jag gjorde kryddolja för lammet. Knappt två liter extra jungfruolja, åtta hela vitlökar, handfylla av mynta och lavendel, 2-3 handfylla av färsk persilja, en burk torkat timjan, massor av Maldon salt och massor av nymalat peppar.  Blandas ihop och masseras med kraft in i köttet. Köttet var sedan lagt i lådan, röttvin hälldes över, kanske en liter på lammet och kanske 300 ml på lammstekarna. Ställt ut i forrådet overnatt.

Um hádegisbil var grillið klárt og lambið var vírað niður á járnabindingarnar og um klukkan eitt var því komið á grillið. Því var svo snúið á 30 mínútna fresti (eða á milli bjóra). Lambið var penslað með olíunni í hvert sinn sem því var snúið. Um miðjan dag var svo stórum kartöflum í álpappír (af hverju ættu bakaðar kartöflur að heita bakaðar kartöflur áður en þær eru bakaðar - absurd) sett við hliðina á kolunum.

Efter lunchtiden var grillen klar och lammet virat fast på armeringsnätet och placerades på grillen. Lammet vände vi på varje trettio minuter (eller mellan öl). Lammet var penslad med kryddolja varje gång den vändes om. Om kring tre-tiden var stora bakpotasisar (varför kallas bakpotatis,  bakpotatis innan dom bakas? - absurd) placerad bredvid kolen.

Ég gerði forrétt - réttara sagt fékk ég tvo nágranna til að gera mestu handavinnuna. Hörpuskel var vafin með beikoni og stungin með tannstönglum. Bræddi smjör á stórri pönnu, steikti hvítlauk og velti síðan hörpuskelinni upp úr heitu smjörinu. Síðan var hörpuskelin grilluð þar til beikonið var steikt. Sett á disk. 200 ml af hvítvíni, safa úr 2-3 sítrónum, salti og pipar er bætt á pönnuna og soðið upp eldsnöggt og síðan hellt yfir hörpuskelina. Skreytt með steinselju og dreift á meðal gesta.

Jag gjorde förrätt...rättare sagt fick två av mina grannar göra mest av arbetet. Pilgrimsmusslor sveptes med bacon. Smör var smält i en stor stekpanna, sen stekte jag vitlök och sist pilgrimsmusslorna. Pilgrimsmusslorna  grillades tills baconed var fårdigt stekt. Placerad på tallrik. 200 ml vitt vin, saft av 2-3 citroner, salt och peppar satt på pannan och kokad ihop snabbt, sedan hälld över musslorna. Dekorerades med persilja och creme de balsamico och fördelades ut mellan gästerna.

Jæja - Snúum okkur aftur að lambinu. Það var að sjálfsögðu penslað reglulega.

Men tillbaka till lammet som var självklart penslat regelbundet med olja.



Með matnum bjó ég til hefðbundna soðsósu. Steikti lambabeinin sem ég fékk hjá slátraranum, í ofni. Síðan voru beinin sett í pott með vatni, salti, pipar og lárviðarlaufum og soðið. Í öðrum potti steikti ég grænmeti; lauk, gulrætur, hvítlauk og sellerí í olíu, saltað og piprað. Þetta var steikt í kannski 20 mínútur, eða þar til allt var orðið mjúkt og þá var því bætt saman við soðið. Þetta var látið krauma næstum allan daginn. Vatni var reglulega bætt saman við. Síðan var soðið síað í annan pott og soðið niður um þriðjung. Smjörbolla var útbúin í öðrum potti og sósan þykkt með henni. Saltað og piprað eftir smekk. Um hálfum lítra af rjóma var bætt saman við og soðið í 15 mínútur. Sósan var kraftmikil og góð. Með matnum var einnig borið fram salat; grænlauf, papríka, radísur, tómatar auk bakaðra kartaflna. Latifa í húsi númer 30 bakaði frábæra brauðhleifa!

Jag gjorde sås till maten. Först rostade jag lammben, som jag fick av slaktaren, tills de blev bruna. Benen lade jag i en kastrull med vatten, salt, peppar och lagerblad och kokade i ett par timmar. I en annan gryta stekte jag grönsaker; lök, morötter, selleri och vitlök i olja. Saltat och pepprat. Stekt kanske i tjugo minuter eller tills grönsakerna var mjuka, då blandade jag det med köttet. Kokad nästan hela dagen - vatten var tillagt regelbundet i fonden. Fonden var sedan filtrerat och lagt i en annan gryta. Kokt ned åtminstone  en tredjedel. I den tredje grytan gjörde jag roux (smör och vetemjöl i jämne kvantititeter) och fonden piskat tillsamans med rouxen. Pepprat och saltat. Sirka halv liter av grädde var lagt till och låtit koka i 15 minuter. Såsen var kraftful och smakades bra. Med maten var också bjudit på sallad gjort av gröna blad, paprika, radiser och tomater samt bakpotatisar. Latifa från hus nummer 30 bakade fantastisk bra bröd for alla!

Þetta var í fyrsta sinn sem ég elda og borða sænskt lambakjöt. Það kemur bara á daginn að það er alveg fjári gott. Með þessu er ég ekki að segja að það sé betra en íslenska lambið. En það er sannarlega ekki verra.

Detta var första gång jag lagar och äter svenskt lammkött. De visade sig vära jättegott. De betyder inte att de er bättre en islänskt lammkött - absolut inte. Men de er absolut inte sämre heller!

Við átum, drukkum vín, hlógum, dönsuðum fram á nótt og eignuðumst helling af nýjum vinum. Þetta var frábær dagur. Takk fyrir mig og okkur öll.

Vi åt, drack vin, skrattade, dansade in i natten och skaffade många nya vänner. En helt fantastisk dag. Tack for mig och oss alla!

Hejdå och bon appetit.

Ljúffengar marókóskar lambakjötbollur í tómatsósu með eggjum, kúskús oggrilluðu flatbrauði

Ég hef upp á síðkastið verið að lesa meira af uppskriftum og matreiðslubókum sem einblína á matargerð fyrir botni Miðjarðarhafsins. Þaðan kemur, að mínu mati, einn besti matur heimsins - að öðrum heimshlutum algerlega ólöstuðum! Ég rakst á þessa uppskrift á Youtube og hef verið að hugsa um að gera þennan rétt síðan. Þá var það Rick Stein sem var að spreyta sig á þessari klassíku marókósku uppskrift. Fyrir þá sem lesa bloggið mitt þá hef ég oft nefnt þennan fyrirmyndarsjónvarpskokk á nafn. Hann er þó lítið þekktur utan Bretlands en hann hefur gert marga afbragðs sjónvarpsþætti síðan um miðjan síðasta áratug aldarinnar sem leið. Hann hefur lengst af verið þekktur fyrir ást sína á sjávarfangi, ekki fráleitt heldur, þar sem að hann rekur fjóra veitingastaði í sjávarþorpinu Padstow í Cornwall-héraði í Suður Englandi. Alltént þessi maður hefur verið í miklu uppáhaldi hjá mér í mörg ár. Augljóst af hverju! Í myndbandinu má sjá hans útfærslu.

Fyrir þá sem nenna að lesa áfram eftir að hafa séð Rick gera réttinn finnst mér rétt að benda á að ég breytti aðeins út af hvað kryddin snerti. Mér fannst einhvern veginn nauðsynlegt að bæta aðeins í þar, og sé ekkert eftir því þar sem að niðurstaðan var sérstaklega góð. Og líka falleg fyrir augað. Ég gerði einfalt flatbrauð með matnum - uppskrift sem ég hef notað margoft áður og birt hérna á vefnum. Til að það fengi meira marókóska stemmingu hnoðaði ég kjúklingabaunum saman við deigið og bragðbætti með kúmeni.

Ljúffengar marókóskar lambakjötbollur í tómatsósu með eggjum, kúskús og grilluðu flatbrauði

Eins og ég nefndi hér að ofan fannst mér nauðsynlegt að bæta aðeins meira af kryddum en Rick Stein nefnir í myndbandinu sínu. Ég keypti 600 gr af lambahakki sem ég setti í skál og hnoðaði með 3-4 stórum, smátt skornum hvítlauksrifjum, handfylli af smátt skorninni steinselju, teskeið af þurrkuðu oregano og myntu, rúmlega teskeið af möluðu broddkúmeni (cumin), og papríkudufti og hálfri teskeið af sterkri papríku. Þetta var allt hnoðað vel saman og síðan mótað í bollur á stærð við golfbolta.

Þær voru síðan brúnaðar á pönnu og settar til hliðar. Síðan var einn heill laukur og meira af hvítlauk steikt í olíunni sem bollurnar voru steiktar í, steikt við fremur lágan hita í rúmar tíu mínútur þannig að hann varð gullinbrúnn og karmelliseraður. Saltað og piprað. Laukurinn var ekki brúnaður - hann tók bara þennan lit vegna kryddana sem voru í bollunum.

Þá var bollunum bætt saman við og velt vel saman við laukinn. Þá var tveimur dósum af góðum niðursoðnum tómötum, tveimur msk af tómatpuré og svo saltað vel og piprað á nýjan leik. Smakkað til og bragðbætt eftir smekk. Stundum þarf að sæta tómatsósur þar sem gæðin á niðursoðnum tómötum er mismunandi. Sumar tegundir heldur súrar og aðrar fremur sætar.

Þar sem ég á ekki (ennþá) tagine, og ekki heldur lok á þessa stóru pönnu - skellti ég henni bara inn í ofn í nokkrar mínutur til að klára að elda eggin í heitri tómatsósunni. Skreytt með steinselju.

Borið fram með kúskús gerðu á hefðbundin hátt, vatnsoðið, bragðbætt með kjúklingakrafti, salti og pipar og hellt yfir kúskús. Plastfilma yfir og látið standa í nokkrar mínútur (kemur fram á pakkanum). Gerði einnig þetta prýðisgóða flatbrauð; 500 gr hveiti, 2 tsk ger, 2 tsk sykur, 200 ml af vatni, 2 msk olía, 2 tsk salt, ein dós af kjúklingabaunum og smáveigis af kúmenfræjum. Fyrst er að vekja gerið í volgu vatni með sykrinum - tekur kannski 10 mínútur. Á meðan er hveitið sett í skál, salt, olía, kjúklingabaunir og kúmeni bætt saman við. Vökvanum bætt útí og hnoðað saman. Gæti verið að það þurfi að bæta við vatni eða hveiti verði deigið of þurrt/blautt. Látið hefast í klukkustund. Þá er það klipið niður og flatt út, penslað með olíu, saltað og grillað í nokkrar mínútur á hvorri hlið.

Með matnum vorum drukkum við Gallo Sonoma Country Cabernet Sauvignion frá því 2006. Þetta er kröftugt vín, munnfyllir eins og Cabernet Sauvignion vill gjarnan verða.  Þetta fannst mér passa vel með matnum sem einnig var bragðmikill. Þetta er fremur dumbrautt á litin, með þungum ilmur af sætum dökkum ávexti með góðri fyllingu og tannín í eftirbragðinu. Prýðisgott alveg og á góðu verði.

Þetta reyndist vera alveg frábær matur. Virkilega bragðgóður með bragði sem ég hef ekki verið vanur í svona kjötbolluuppskriftum, cumin og papríka. Svo var rétturinn, að mér fannst, líka svo fallegur með eggin syndandi á milli kjötbollanna í tómatsósunni - en kannski er það bara ég.

Bon appetit.

Djúpt inn í ameríska suðrið; PFC (Pukgränden steiktur kjúklingur) meðgulum maís og hrásalati

Í Svíþjóð er fátt um veitingastaði sem selja viðskiptavinum sínum djúpsteiktan kjúkling. Þeir finnast í Danmörku en ekki hér. Af hverju veit ég ekki! Kannski hefur það að gera með að Svíum þykir of vænt um heilsu sína til að leggja sér slíkt til munns. En það er stundum þannig að á sunnudögum og bara stundum, að þá langar mann óheyrilega mikið í feitan, safaríkan, djúpsteiktan kjúkling. Ég er hræddur um að margir viti hvað ég er að tala um. Og það er fátt betra sem læknar syndina ljúfu á jafnsnarpan hátt og nokkrir bitar af þessum umrædda djúpsteikta kjúklingi. Það hlaut því að koma að því að ég myndi reyna að gera þetta sjálfur.

Þetta er búið að eiga sér langan aðdraganda. Ég er lengi búinn að ætla að gera þetta. En það er bara eitthvað við það að djúpsteikja mat. Ekki það að mér finnist hann vera vondur... ALLS EKKI! Maður veit bara hversu óhollur hann er ... fjandinn - þetta liggur í fitubaði í tuttugu mínútur. Óhollustan er öllum augljós ... augljós! Þannig að það að taka meðvitaða ákvörðun um að elda djúpsteiktan mat er ávísun á óh0llustu. Óhollustu ... ekki einu sinni sleipur pólitíkus gæti blaðrað sig í kringum þá augljósu staðreynd. En þetta er bara svo gott - svo fjári gott og svona er þetta með freistingarnar! Þetta byrjaði með djúpsteiktum skötusel (á reyndar eftir því að blogga hann). Hann braut eiginlega ísinn, og djö... var hann góður. Borinn fram með heimagerðu aoli og brakandi salati. Þar tók steininn úr. Næst var kjúklingurinn.

Og það er ekki beint hægt að segja að þennan rétt eldi maður óvart - alls ekki. Ef gera á þetta rétt, tekur meðferðin á kjúklingum um sólarhring. Þannig að undirbúningur óhollustunnar er vandlega meðvitaður. Sem er að vissu leyti ágætt, þá kemst maður aukaferð í ræktina, maður hjólar út í búð að versla, fer aukaferð upp tröppurnar, andar oftar á mínútu - allt hjálpar! Allavega með samviskubitið. Hvernig líður manni svo eftir að hafa borðað svona mat, troðið sig út af djúpsteiktum kjúkling? Blanda af sælu og samviskubiti - ein besta tilfinning sem finnst!

Djúpt inn í ameríska suðrið; PFC (Pukgränden steiktur kjúklingur) með gulum maís og hrásalati

Áður en ég gerði atlögu að þessum rétti fór ég í nokkuð vandaða heimildavinnu, skoðaði margar uppskriftir á netinu, sá nokkur myndbönd og gluggaði í nokkrar matreiðslubækur. Þannig lærði ég eina góða reglu; að krydda kjúklinginn - krydda hann ríkulega. Og ekki bara einu sinni - heldur á nokkrum stigum. Sjálfan kjúklinginn, hveitið sem honum er velt upp úr, og svo eftir steikingu. Vík að því síðar.

Ég gerði þennan rétt seinast þegar ég var með foreldra mína í mat. Pabbi hafði frétt af því að við hefðum prófað þetta fyrir nokkrum mánuðum og hann heimtaði að fá að prófa þetta líka. Og hvernig er hægt að neita þeim frábæra manni um nokkurn hlut - aldrei neitaði hann okkur um neitt - þannig að það var þá ákveðið. Tveir kjúklingar voru keyptir og voru hlutaðir niður í átta bita. Bringur, vængi, leggi og upplæri; sextán bitar samtals.

Bitarnir voru kryddaðir rækilega með salti, pipar og hvítlauks/laukkryddi og látnir standa í nokkrar mínútur á meðan marineringin var undirbúin. Í flestum uppskriftum er kveðið á um "buttermilk" sem mér skilst að sé einhverskonar hálfsúr afrenningur í mjólkurframleiðslu, þegar verið er að framleiða smjör úr rjóma. Þá sé þetta eitthvað sem rennur af. Alltént er ekkert svona til í Svíþjóð - heldur notaði ég bara filmjölk sem er heldur þykkari.

Hellti tæpum lítra af filmjölk í plastfat, síðan fullt af salti (2-3 tsk), heilmikið af nýmöluðum pipar, heilum mjög smátt skornum rauðum chilli, 2-3 matskeiðar af paprikudufti, 2-3 tsk af laukdufti, 6-7 smáttskorin hvítlauksrif, 2-3 tsk af timian, 1-2 tsk af cheyenne pipar, safi úr 1-2 sítrónum. Þá var kjúklingabitinum bætt saman við þannig að það huldi vel kjúklinginn. Plastílátinu lokað og skellt í kæli í sólarhring. Þetta er, sko, ekkert eins og að vera í bíltúr og alveg óvart, grár eftir gærkvöldið "  aka framhjá KFC og lenda í því að kaupa Tower Zinger.  "This is premeditated murder baby!".

Daginn eftir er svo kjúllinn sóttur inn í ísskáp, tekinn upp úr mjólkinni, hristur vel þannig að allt sem er "umfram" fellur af. Síðan er honum velt upp úr bragðbættu hveiti (hveiti, salt, pipar, lauk, hvítlaukskrydd) og síðan settur á grind. Einstaka biti þarf að fara nokkrar ferðir í hveitið til að hjúpa alveg. En allt sem er "umfram" er hrist af. Þá er ekkert annað að gera en að djúpsteikja. Heimildir mínar sögðu að best væri að hálfdjúpsteikja, þannig að bitinn sé hálfur í kafi. Að slíkt væri trygging fyrir safaríkum og vel elduðum kjúkling. Sel það ekki dýrara en ég keypti það. 10-12 mínútur á hvorri hlið þangað til að kjúklingurinn var orðin fallega gullinbrúnn. Sé hitanum stjórnað vel - 180 gráður - þá á þetta ekki að taka meira en 20-24 mínútur. Maður er pínu áhyggjufullur í byrjun og því er upplagt að taka einn bita frá og skera í. Sé hann ekki til, steikja lengur. Sé hann til, borða hann og klára svo að elda. Þegar kjúklingurinn er tilbúinn þá er rétt að leggja hann á pappír og láta olíuna renna af. Engar áhyggjur - við höfum nægan tíma - hann helst heitur í drykklanga stund á meðan dúttlað er í restinni af eldamennskunni.

Hrásalatið var ekki flókið. 1/3 hvítkálshaus, 3 gulrætur, 2 epli, 2 msk af sýrðum rjóma, 2 msk af mayjónesi, hálfur dl af appelsínusafa. Grænmetið fékk eina salíbúnu í gegnum grænmetiskvörnina, blandað saman og síðan var hitt hrært saman við. Með matnum vorum við líka með maískólfa, vafða inn í álpappír og bakaðir í ofni við 180 gráðu hita í 45 mínútur.

Svo er bara að setjast að borðum og njóta. Raða bitunum á disk, hrásalat og svo ein saltaður og smurður maískólfur. Með matnum drukkum við bara bjór. Ég held að það passi best með svona mat. Ekta comfort mat!

Bon appetit!

Kryddjurtir og grænmeti - garðrækt á fullri ferð; upplýst um verkefnisumarsins!

Það var ljúft að sitja í garðinum í dag eftir vinnu, eftir erfiðan skvassleik (sem ég tapaði), með matreiðslubók í hönd og renna í gengum þær uppskriftir sem mig langar til að gera á næstunni. Það var hlýtt í dag, eiginlega fyrsti sumardagurinn, eitthvað yfir tuttugu stig og léttskýjað. Ég sat með bók Rick Stein í hönd - Mediterranian Escapes - sem reyndar er nokkra ára gömul, frábær alveg. Hvað er sumarlegra en uppskriftir sem eru innblásnar frá Miðjarðarhafinu. Ætli ég gera ekki eina þeirra um helgina! Nánar um það síðar.

Síðasta vika hefur verið einkar ljúf í Púkagrandanum. Foreldrar mínir, Lilja og Ingvar,  komu í heimsókn núna á fimmtudaginn í seinustu viku. Þau sluppu rétt inn á Kastrúp áður en honum var lokað vegna eldgosins í Eyjafjallajökli. Maður sér þetta fyrir sér sérstaklega dramatískan hátt - öskuþokan nagandi í stélið á flugvélinni sem rétt sleppur til lendingar áður en myrkt öskuregnið umlykur flugvélina...en mér skilst að það hafi verið heiðskýrt. Hvað um það!

Það var frábært að hafa þau hjá okkur - við vorum búin að sakna þeirra. Við lögðum okkur fram við að elda góðan mat handa þeim; fyrsta kvöldið var sætkartöflusúpa með heimagerðum súrdeigsbaguettum, á föstudagskvöldið heimagerðar flatbökur, á laugardagskvöldið vorum við með appelsínugljáðar andabringur, á sunnudag Pukgranden Fried kjúkling (bloggið er á leiðinni), á mánudag ofnbökuð þorskhnakkastykki, á þriðjudag ofnbakaðar kjúklingabringur með gorganzolasósu og í gær Spaghetti Carbonara. Við spjölluðum, hlógum, fórum í gönguferðir og lékum okkur. Þetta var frábær helgi! Mamma og Pabbi - takk fyrir okkur!

Annars hefur garðurinn minn átt hug minn allan síðustu vikurnar. Ég ákvað síðastliðið sumar - eftir að kryddjurtaræktunin mín gekk svo vel - að ganga skrefinu lengra. Núna er ég búinn að útbúa sjö fermetra grænmetisgarð - búin að setja niður kartöflur og gulrætur. Svo er ég búinn að smíða nokkur (heldur sjúskuð) ker fyrir jarðaber og kryddjurtir. Síðan er ég með smá ræktun innandyra sem á síðan að flytja út í garð þegar hlýnar.

Kryddjurtir og grænmeti - garðrækt á fullri ferð; verkefni sumarsins

Þetta er nú bara smá yfirferð. Tók samt ekki mynd af grænmetisgarðinum - hann er enn sem komið er bara moldarflag.

Hérna er verið að rækta upp tvær tegundir af kúrbít. Að sjálfsögðu grænn og síðan gulur. Fátt finnst mér betra en salat með grilluðum kúrbít.

Þessi mynd er náttla úr fókus - en ég læt hana fylgja. Þetta eru tvær tegundir af tómötum, rauðir og svo gulir kirsuberjatómatar. Í öðru svipuðu gróðurhúsi er ég með tvær tegundir af chilli og svo rauða kirsuberjatómata.

Hérna eru ítalskar barlotti baunir og svo venjulegar butter baunir að verða til.

Nokkrar kryddjurtir: Mejoram, sítrónumelissa, grísk bergmynta, venjuleg bergmynta, rósmarín, lárviðarlauf og önnur rósmarínplanta - vinæl í eldhúsið.

Í þessu keri (sem ég smíðaði sjálfur - eins og sést á klaufalegu handbragðinu) er ég með tvær tegundir af jarðaberjum, Korona og Polka. Síðan er ég með nokkrar tegundir af timian - önnur vinsæl kryddjurt í eldhúsið.

Hérna er ég svo með lofnargjörð, salvíu, fáfnisgras. Í kassanum sem ekkert virðist vera ennþá í er ég að rækta graslauk, dill og síðan tvær tegundir af steinselju.

Útí grænmetisgarðinum er ég búinn að stinga niður kartöflum, gulrótum. Set um helgina niður radísur og flyt kúrbítinn út.

Sjáum hvernig sjálftþurftarbússkapurinn gengur.

Bon appetit.

Einfaldasti forréttur allra tíma? Dísæt safarík hunangsmelóna vafinheimagerðri Prosciutto di Pukgränden

Hráefnalisti

Hungangsmelóna
Prosciutto skinka
Steinselja
Jómfrúarolía
Salt og pipar

Ég er búinn að vera á leiðinni að skella þessari færslu á netið í nokkrar vikur. Það er ekki svo langt síðan að ég bloggaði um heimagerðu loftþurrkuðu skinkuna mín sem ég og nágrannar mínir, Signý Vala og Jónas, erum búin að vera að dútla við síðan snemma í haust. Ég er búinn að nota hana á brauð, á samlokur; Pain Perdue, í omelettur, á flatbökur en þessi réttur sem ég er að greina frá núna er sennilega þar sem hún hefur best fengið að njóta sín.

Við hjónin vorum með góða gesti í mat þetta kvöld, tengdaforeldrar mínir voru í heimsókn og svo komu vinir okkar frá Danmörku að sækja dóttur sína sem hafði verið í heimsókn hjá okkur í nokkra daga. Hún og Valdís dóttir mín eru miklar vinkonur, og hafa verið það síðan þær hittust fyrst á leikskóla fjögurra ára gamlar. Algerar samlokur þegar þær hittast, hverfa einhvert í leik og dúkka upp í hádegis og kvöldmat. Frábærar alveg hreint!

Ég nefndi það í færslunni að skinkan er í saltaðri kantinum á saltrófinu, en ég er aðeins búinn að vera að smakka aðrar loftþurrkaðar skinkur og þær eru margar hverjar ansi saltar. Kannski er það þess vegna sem þessi samsetning af söltu og dásamlega sætu passar svona vel saman.

Það er varla hægt að tala um uppskrift að þessum forrétt. Kaupa góða hunangsmelónu eða jafnvel cantalope, þó mér finnst hunangsmelónan passa betur - þó ekki sé nema vegna litanna. Ef maður hefur ekki gert sína eigin loftþurrkuðu skinku - prociutto di Pukgränden, þá getur maður auðvitað keypt þunnt skorna parmaskinku eða serrano skinku og vafið utan um niðursneidda melónua. Lagt á disk, smá góð jómfrúarolía, salt og pipar og síðan skreytt með nokkrum steinseljulaufum.

Borið fram með köldu hvítvínstári, í þetta sinn vorum við reyndar með búkollu í ísskápnum, Drostdy Hof Chardonnay Voigner sem mér finnst persónulega vera prýðisgott vín á kassa. Það er ferskt, fremur þykkt á tungu með góðum ávaxtakeim. Ljómandi vín til að eiga á búkollu í ísskápnum. Hagkvæmt og gott!

The Grilled Cheese Sandwich: PAIN PERDUE, the lost sandwich - this isjust a tribute!

This happens to be the first time I blog in any other language than my own - the velvety Icelandic language!  And there is a good reason for that which I think is highly ambitious!

There is a little story behind this and it goes something like this; not so long ago I stumbled on the great website, www.cheeseandburger.com, and I learned there a great deal about hamburgers and Wisconsin cheese. I showed the site to a couple of friends and a few weeks later we embarked upon mission to create four great hamburgers and at the same time drink alot of beer. Waddaya know, it was fantastic. I blogged about the venture on my blogsite and posted a comment on the cheese and burger facebook site. It appears they liked it, they awarded me as a member of high standing and sent me a couple of really nice T-shirts. They have now started a site devoted to the grilled cheese sandwich (which I love deeply).

They have promised a T-shirt for those who contribute a recipe and this will be my effort. Actually this is a recipe I stole from my father in law and he stole it from someone else. That is what is so cool about cooking. Nobody owns a recipe - you just get to cook it, and those who love to cook usually share their recipes for others to enjoy.

What is special about this version is that it uses my very own proscuitto which I have been working on since last fall.

The Grilled Cheese Sandwich: PAIN PERDUE, the lost sandwich - this is just a tribute!

It is not only the name of this sandwich that makes it stand out,  it is also the methodology. And this particular method I learned from my father in law; he even cooked the very sandwiches so elegantly displayed on the photos. The name of the sandwhich means; The lost bread. Maybe because the ham is stuffed, or that the bread is soaked in beaten eggs and is not directly visible after cooking. But the name is just a name - the sandwich is the big deal.

First you slice a whole loaf of bread in thick (5-7 cm) slices. Then you take each thick slice and cut into the middle of the slice only a third of the way, then sticking the knife into the opening and creating a pocket. The pocket is first smeared with coarse mustard, even a little mayo. Then stuffed with freshly sliced prosciutto and large amounts of white cheddar cheese (but any melting cheese will do fine). The sandwich is then rolled in beaten seasoned (salt and pepper) eggs and fried in butter/olive oil untill it turns golden brown. It is then moved from the pan to an oven plate and baked in a 180 centigrade warm oven for 15-20 minutes.

Serve with a dressed salad or just undulge it on its own. It is absolutely wonderful; tasty, savory, juicy and first and foremost packed with delicious cheese!

Bon appetit, I really mean it! BON APPETIT!

Charcuterie heldur áfram; Það er komið að því! 10 kíló af Prosciutto diPukgränden!

Jæja. Það hlaut að koma að því að ég myndi taka skinkuna inn úr skúrnum. Ég er búinn að fá margar fyrirspurnir hvernig þetta hefur gengið, hvort að þetta hafi heppnast, hvernig hafi smakkast. Ég get svarað því í dag!. Færslan verður mest í myndum, þar sem litlu er frá að greina með texta, þetta er nú ekki mikil uppskrift! Aðallega bara tími sem fékk að líða. Þessi færsla er framhald af bloggi sem ég var með í nóvember og geta áhugasamir kíkt hingað til að glöggva sig nánar á fyrri hlutanum af kjötvinnsluævintýri mínu. Sjá hérna.

Það verður að segjast að þetta var ákaflega skemmtilegt verkefni. Það er virkilega spennandi að prófa sig áfram með Charcuterie. Þegar maður er að þessu í fyrsta skipti þá gætir ákveðinar hræðslu við máttarvöldin - munu bakteríurnar og sveppirnir taka völdin? Við erum eitthvað svo sótthreinsuð í nútíma vestrænu samfélagi og við læknarnir erum með þráhyggju þegar kemur að svona löguðu. Þannig að maður fer að ímynda sér ýmislegt. Annars held að maður eigi að treysta nefinu í matargerð sem þessari, bókstaflega. Þefa af matnum, maður veit þegar eitthvað lyktar skemmt! Og svo er auðvitað að prófa, smakka smá bita og sjá hvað gerist. Fer þetta illa í mann eða ekki? Þannig lærir maður!

Annars er þetta ekki eina Charcuterie verkefnið sem ég hef dútlað með síðan í sumar; hérna var ég að gera beikon í fyrsta sinn og svo seinna gerði ég ítalskt pancetta, og svo var einnig fjallað um beikongerð mína í öðru tölublaði Matargatið á blaðsíðu 20.

Þá vil ég sérstaklega fá að þakka Inga Steinari Ingasyni fyrir ráðgjöf í tölvupósti og í síma. Ég gerðist svo djarfur í vikunni að hringja í hann og hann reyndist sérstaklega almennilegur og gat auðveldlega svarað spurningum mínum. Eftir samtalið hvarflaði að mér að hann ætti að skrifa bók um Charcuterie  fyrir Íslendinga. Ég myndi kaupa þá bók. Og ég hugsa að fleiri myndu gera það líka. Það eru svo margir matgæðingar þarna úti sem langar til að prófa eitthvað meira!!!

Charcuterie heldur áfram; Það er komið að því! 10 kg af Prosciutto di Pukgränden!

Skinkan er búinn að hanga útí í skúr síðan í byrjun nóvember, Þannig það er að verða komið tæpt hálft ár. Merkilegt, það virkar eitthvað svo stutt síðan! Það var á sunnudagskvöldi í byrjun nóvember að við hengdum lærin upp útí skúr, en þá voru lærin búinn að liggja í salti í rúmar sex vikur. Við erum búinn að vera þrjú saman í þessu nágrannarnir; Ég, Jónas í fimmunni og Signý Vala í sjöunni. Þau eiga ennþá eftir að sækja sínar skinkur útí skúr til mín. En það fer að koma að því að þau taki sínar inn - er ekki vorið að koma?

Ég verð að viðurkenna að ég var pínusmeykur þegar að ég fletti bómullardúknum af grísalærinu. Maður býst oft við því versta og oftast að ástæðulausu.  Skyldi það vera handónýtt, myglað, lifandi? Nei, það var það svo sannarlega ekki.

Á móti manni kom lykt af ilmandi hráskinku, fersk kjötlykt. Fyrst var að plokka alla fituna sem ég hafði notað til að fylla í sárið. Kornin sem sjást á myndinni er mulin piparkorn en þau eiga hafa bakteríudrepandi áhrif auk þess sem þau leggja aðeins til lokabragðsins af kjötinu. Salt og Pipar - er eitthvað sem þessi krydd geta ekki?

Svona leit hún þá út þegar búið var að hreinsa allt frá. Skárum smá flís af jaðrinum og smökkuðum. Ekkert nema gott. Það var á þessum tímapúnkti sem ég hringdi í Inga Steinar. Hvernig átti ég að geyma kjötið? Ég hafði alveg gleymt að hugsa allt dæmið til enda. Svona er það þegar áhuginn ber praktíkina algeru ofurliði. Hann sagði mér að hann léti skinkuna sína bara hanga áfram útí geymslu hjá sér. Hann ætti myrkakompu sem væri alltaf með jöfnum hita. Skúrinn minn átti eftir að hitna í sumar og var því ekki raunhæft að láta hanga þar. Inni? veit ekki? Niðurstaðan varð sú að skera hana niður í hentuga bita, pakkað í lofttæmdar umbúðir. Hluti var settur í ísskápinn og rest geymd í frysti.

Það var því tekið til við að hluta lærið niður eins og sést á myndinni. Auðvitað var lyktað og smakkað til skiptist. Einstaka bitar sem ekki lyktuðu skemmtilega voru skornir frá - aföllin voru ekki mikil. Kannski tíu prósent.

Svona leit skinkan út. Fallega rauðbleik - þökk sé nítrítsaltinu sem notað var á kjötið.

Ég varð að drífa mig útí raftækjaverslun og fjárfesta í lofttæmingargræju. Kostaði ekki svo mikið og mig grunar að hún eigi eftir að koma að góðum notum. Ég er ekkert að fara að gefast upp á kjötvinnslunni. Charcuterie að eilífu!

Hérna er svo búið að sneiða hráskinkuna næfurþunnt niður á disk - svo þunnt að maður sér næstum í gegnum sneiðarnar. Og hún er góð. Kannski aðeins pínupons of sölt, helgast kannski af því að ég tók beinið úr kjötinu og því komst salt að miklum hluta kjötsins. Á næsta ári læt ég beinið vera. Hvað á ég nú að gera við 10 kíló af hráskinku. Það verður skemmtilegt að komast að því.

Bon appetit